“Ik was net weer terug bij GVB en vervoerde een mevrouw die blind is. Ik wachtte met optrekken tot ze goed zat. Dat doe ik trouwens altijd bij ouderen of mensen die slecht ter been zijn. Bij de juiste halte gaf ik haar een seintje. Haar man stond daar op haar te wachten. Een ronde later stond hij er weer, nu speciaal om mij te bedanken voor mijn goede zorgen. Mijn dag kon niet meer stuk.” 

Precies dit soort momenten – een praatje, een glimlach of een vriendelijk goedemorgen – miste Quincy steeds meer nadat hij van GVB was overgestapt naar een baan als buschauffeur in zijn woonplaats Almere. “Daar had ik alleen veel minder contact met reizigers, omdat mensen bij alle deuren in– en uit kunnen stappen. Ik merkte dat ik graag terug wilde naar GVB, waar ik altijd met veel plezier had gewerkt.” 

Blij dat ik terug ben

Toch duurde het even voordat hij de knoop doorhakte om terug te komen. “Ik had een vast dienstverband en bij GVB zou ik weer op een tijdelijk contract beginnen. Maar ik ben blij dat ik het uiteindelijk wel heb gedaan. Door allerlei toeslagen verdien ik nu een stuk meer én het allerbelangrijkste: ik babbel weer.” 

Thuiskomen in Noord

Quincy rijdt nu op verschillende lijnen in Amsterdam-Noord, de plek waar hij als kind opgegroeide. “Ik zie veel oude bekenden. Er is zelfs nog een collega-buschauffeur bij wie ik vaak in de bus stapte. Hij herkende me meteen. En omdat ik de buurt zo goed ken, weet ik ook precies hoe ik moet rijden bij onverwachte omleidingen. Het voelt hier heel vertrouwd.” 

Echt Amsterdams

Vooral het contact met rasechte Amsterdammers maakt hem blij. “Ik stopte eens bij een halte voor een oudere mevrouw, ook al had ze niet op het knopje gedrukt. Ze doet daar namelijk altijd boodschappen. Ze zei: ‘O ja hier moet ik eruit, dankjewel lieverd.’ Daar ga ik echt goed op, als iemand op z’n Amsterdams ‘lieverd’ of ‘schat’ tegen me zegt.” 

Babbeltjes maken het verschil

Als Quincy stilstaat, is hij altijd in voor een babbeltje. “Oudere mensen zitten graag voorin en dan kom je al snel in gesprek. Laatst sprak ik een echtpaar dat zestig jaar getrouwd is. Dan wil ik natuurlijk weten wat hun geheim is. Ze zeiden: ‘Echt contact maken met elkaar. Minder op die telefoons, meer met elkaar praten.’ Je begrijpt, ik was het met ze eens.”