Als je als organisatie al 125 jaar bestaat, ga je vanzelf al wat generaties mee. Voor Marcel is dat geen abstract idee. GVB zit in het DNA van zijn familie. Ook zijn opa en vader werkten er, en nu zet hij die traditie voort. “Dat ik de derde generatie ben, maakt het extra bijzonder.” 

Van horen zeggen naar zelf ervaren 

“Mijn opa was trambestuurder en buschauffeur. Hij overleed toen hij 57 was. Niet op de bus, maar wel tijdens zijn werk. Een paar jaar later stopte mijn vader uit de tuinderij en werd buschauffeur en later kaartcontroleur bij GVB. Hij vertelde altijd veel over zijn werk. Vooral over de maffe situaties die hij tegenkwam.”  

“Anderhalf jaar geleden kwam ik hier zelf toevallig terecht. Als facilitair coördinator zorg ik voor alle voorzieningen die onze chauffeurs nodig hebben. Ik herken veel uit de verhalen van vroeger. Dat het een heel sociaal bedrijf is bijvoorbeeld. En dat ze proberen zuinig te zijn op hun mensen.”

Een verrassing vol herinneringen 

Voor de 80e verjaardag van zijn vader wilde Marcel iets speciaals doen. “Eerst dachten we eraan om oud-collega’s iets te laten inspreken. Maar toen dacht ik: wat zou het leuk zijn als die ouwe nog één keer bij de garage in de Jan Tooropstraat kon kijken. Zo is het balletje gaan rollen.”

“Op de dag zelf wist hij van niks. Pas toen we van de snelweg afgingen en de straat inreden, voelde hij wat. Bij de garage mocht hij even in “zijn” bus zitten. Zodat we de foto konden namaken die werd gemaakt tijdens de laatste rit voor zijn pensioen. En hij kreeg een mooie stropdas van GVB. Daarna zijn we met de hele familie, zijn kleinkinderen en aanhang én een paar oud-collega’s op een boot door Amsterdam gaan varen.”

Terug naar waar het begon 

“Aan het eind van de dag was hij moe, maar gelukkig. Hij voelde zich echt weer deel van de GVB-familie. Of er nog een vierde generatie bijkomt? Op dit moment nog niet. Maar we zijn allemaal op latere leeftijd bij GVB begonnen dus zeg nooit nooit.”