Na mijn havo probeerde ik verschillende studies, maar niets paste bij mij. Dat veranderde toen ik mijn autorijbewijs haalde. Toen wist ik het: ik wil van rijden mijn werk maken.

De opleiding bestond uit drie theorie-examens en één praktijkexamen. De theorie was niet moeilijk, maar wél veel: elke week leerde ik zo’n driehonderd bladzijdes uit mijn hoofd. Daarna ging ik met een leermeester de weg op. We reden door de hele stad om alle wijken goed te leren kennen. Ook kreeg ik daardoor steeds meer vertrouwen in het besturen van zo’n grote bus.   

Uitdagingen maken het leuk

Ik merkte al snel dat het rijden met een bus anders is dan autorijden. Zo moet ik goed nadenken over hoe ik een bocht neem, vooral in krappe straten: eerst goed naar voren rijden en dan rustig de bocht maken. Soms tikken de achterwielen nog net de stoep aan. Dan hoor je een harde knal als ze weer op de weg komen. Ook heel ervaren buschauffeurs gebeurt dat nog af en toe. Juist deze uitdagingen maken het werk nog leuker dan ik had verwacht.

Fysiek en mentaal alert zijn

Ik rijd nu op verschillende lijnen, maar hoop straks – als ik in vaste dienst ben – vooral in West te rijden. Hier is het druk, maar dat ben ik wel gewend omdat ik hier al mijn hele leven woon. De hectiek houdt me bovendien alert. Soms schieten er ineens auto’s of fietsers voor mijn bus langs. Ik schat van tevoren in wat er gaat gebeuren en pas daar mijn snelheid op aan. Zo ben ik tijdens het rijden constant fysiek én mentaal bezig, precies daarom geniet ik dus zo van deze baan.

Dit werk past bij mij

Ook reizigers zijn hier vaak gehaast, maar dat vind ik niet erg. Omdat ik stotter heb ik minder behoefte aan smalltalk. Mijn spraakstoornis vormt verder geen belemmering in mijn werk. Als iemand de weg vraagt, kan ik daar gewoon mee omgaan. Mensen zijn begripvol en soms helpt een andere reiziger me even. Daarom wil ik anderen die stotteren aanmoedigen om dit werk ook te proberen, als het hen interesseert. Ik ben in elk geval heel blij dat ik deze stap heb gezet.