Een rasechte Amsterdammer in hart en nieren, dat is trambestuurder Francis. Toen hij hoorde dat hij voor GVB aan de slag mocht, kon hij zijn geluk niet op. “Er is niets mooier dan op de tram door mijn eigen stadje te rijden.” 

Acht jaar geleden meldde Francis zich aan voor de opleiding. Voor hem een flinke switch. “Ik werkte superlang in de verkoop, maar dat begon te schuren. Mijn zwager tipte me: ‘Bij GVB zoeken ze mensen en dat lijkt me wel wat voor jou.’ Dat leek me wel wat. Zo’n tram van 35 ton besturen, dat is toch een jongensdroom?” 

Tijdens de selectiedagen voelde Francis zich al meteen thuis. “De directeur zei in zijn welkomstwoord: ‘Hier zeggen we je en jij tegen elkaar en je kunt gewoon overal binnenlopen.’ Toen wist ik: ik ben hier geen nummer. Ook vind ik het mooi dat hier zoveel verschillende mensen werken, met allerlei achtergronden. Iedereen is welkom.”  

Leren in de praktijk

Na de theorietoets en zes praktijkweken ging Francis zelfstandig de weg op. “In het begin denk je: iedereen ziet mij wel in zo’n grote tram. Nou, dat valt tegen”, zegt hij. “Binnen vier maanden had ik een aanrijding. Ik dacht nog: het was maar een ‘kusje’, maar die auto was total loss. Het was gelukkig niet mijn schuld, maar ik was me wel wezenloos geschrokken.” 

Inmiddels heeft Francis alles wel een keer meegemaakt en rijdt hij graag door de drukke binnenstad. “In de Leidsestraat laat ik de bel flink horen om mensen te waarschuwen. Ze komen vaak te dichtbij. Gelukkig hebben we onbeperkt beltegoed”, lacht hij. “Maar zonder dollen: je moet steeds blijven opletten. Voor dit werk heb je goed inzicht in het verkeer nodig.” 

Samen zingen in de tram 

Francis geniet onderweg ook volop van wat hij ziet. “Amsterdam heeft zoveel prachtige panden. De Westertoren vind ik zó mooi dat ik ’m aan een kettinkje om mijn nek heb hangen. En er gebeurt hier altijd wat. Soms zie ik de koning gewoon over de Dam lopen. Haha, nee, die heb ik nog niet in de tram gehad.” 

Wel vervoert Francis vaak toeristen. “Die keer met dertig Italianen vergeet ik nooit meer. Vlak voor hun halte zette ik via de intercom ‘Volare’ in. Zij zongen de rest van het lied in koor. Geweldig. Ja, dit is echt de baan van mijn leven.”