“Wat meer actie zou leuk zijn”, dacht Romy vaak toen ze nog als beveiliger werkte. “Soms zat ik uren op een portierskruk en verveelde ik me.” Maar sinds ze handhaver is op tram, metro en bus is daar geen sprake meer van. “Ik controleer kaartjes, beantwoord vragen van reizigers, verleen eerste hulp, regel het verkeer bij een aanrijding en ja, soms is het noodzakelijk om een verdachte aan te houden. Er is altijd iets te beleven.”  

Romy behaalde bij GVB haar diploma Buitengewoon Opsporingsambtenaar terwijl ze ondertussen werkte als aspirant-handhaver. “Dertien weken lang ging ik één dag per week naar school. Ik leerde onder andere over de wet, het maken van een proces verbaal en diverse gesprekstechnieken. Daarna volgde ik nog allerlei cursussen, zoals Levensreddend Handelen en Noodplan. Er komt veel bij deze baan kijken.” 

Sterk in je schoenen staan

Inmiddels werkt Romy ruim anderhalf jaar als handhaver. Het werk past bij haar. “Ik ben fysiek sterk en niet bang aangelegd. Deze functie is niet voor jou als je het lastig vindt om iemand aan te spreken of snel van slag raakt als mensen je uitschelden. Je leert veel tijdens de opleiding en in de praktijk, maar je moet dit werk ook al een beetje in je hebben.”  

De eerste keer dat Romy iemand handboeien omdeed, was ze net als BOA beëdigd. “Dat doen we alleen in uiterste gevallen. Deze man had geen vervoersbewijs, kon zich niet identificeren en wilde wegrennen. Zijn aanhouding ging gepaard met flink wat duw- en trekwerk. Dat was wel even spannend, maar je bent altijd samen met collega’s. Reizigers zeggen gelukkig ook vaak dat ze het fijn vinden dat we er zijn.” 

Iets voor een ander betekenen

Voor Romy draait het werk vooral om mensen helpen. “Mensen vragen vaak de weg. Ik ken Amsterdam inmiddels goed. Laatst begreep ik zelfs dat iemand naar de VVV wilde toen hij in gebroken Engels ‘vèvèvè’ zei”, lacht ze. Bij ongelukken komt haar verzorgende kant extra naar voren. “Bij een noodstop was een vrouw gevallen en had haar sleutelbeen gebroken. Ik ging bij haar zitten en stelde haar gerust tot de ambulance kwam. Een collega ving de geschrokken chauffeur op.” 

Romy is blij met haar overstap. “Ik wilde meer reuring en dat heb ik zeker gekregen. Mijn oma vindt het soms spannend dat ik dit beroep heb, maar ik kan echt met overtuiging zeggen: mijn hart ligt volledig bij dit werk.”