“Maak je niet druk, jongen.” Dat advies van zijn opa bleef Joey bij. Zijn opa had zelf jaren op de tram en bus gereden en kende het vak door en door. Joey, 22 jaar, stapte twee jaar geleden in zijn voetsporen. Tijdens zijn opleiding en de eerste ritten spraken ze vaak over hoe het ging. Want ja, het begin was best spannend.  

Voor Joey voelen de negen opleidingsweken nog als gisteren. Eerst kreeg hij veel theorie, zoals alle routes en haltes leren. “En geloof me, dat zijn er echt heel veel.” Daarna meer praktische zaken, zoals het omgaan met foutmeldingen bij betaalpassen, hoe trams technisch in elkaar zitten en de voorrangsregels. “Bij de Leidsestraat is een stukje enkel spoor waar trams van beide kanten komen. Wie dan voorrang heeft, kon ik goed oefenen in de simulator.” 

Zijn eerste rit in de tram

Uiteindelijk mocht hij met een lege tram en een instructeur de weg op. Ze reden tien minuten heen en weer. Hoewel hij als kind vaak met zijn opa was mee geweest, maakte het veel indruk om zelf in de cabine te zitten. “We gingen maar 15 kilometer per uur, maar het leek supersnel. Vroeger was ik al trots op mijn opa dat hij zoveel mensen vervoerde. Nu was ik nóg trotser.” 

Hij besprak alles wat hij meemaakte met zijn opa, die toen in het ziekenhuis lag. “Tijdens mijn eerste rit alleen kneep ik ‘m. Ik hoopte bij elke halte dat niemand me iets zou vragen wat ik niet wist. En in de eerste maand reed ik ook nog eens verkeerd. Maar mijn opa zei: ‘Laat gaan, komt wel goed.’” 

Ontspannen rijden

Joey rijdt inmiddels alweer twee jaar ontspannen op de tram. “Als ik wat vertraging heb opgelopen omdat ik voor een oudere reiziger de tijd heb genomen, denk ik aan de woorden van mijn opa: ‘Niet druk om maken’. Vlak voor hij overleed, zei hij nog dat hij het zo leuk vond dat ik nu hetzelfde werk doe. En daar ben ik het helemaal mee eens.”